سلام شازده خانوم نميگم دلم برات تنگ شده چون ديگه به نبودنت عادت كردم ......صبحها بيدار ميشم اول به ساعت نگاه ميكنم بعد به پنجره .........سكوت همه جا زوزه ميكشه ........براي خودم شير ميريزم وميخورم همزمان پنجره آشپزخونهرو باز ميكنم ميخوام سرماي پاييزو با تموم وجودم حس كنم ياد آبان 8 سال قبل ميوفتم همين موقع ها بود كه ترم 5 دانشگاه بودم تازه شكست عشقي رو تجربه كرده بودم آخ يادش بخير چه زود عاشق ميشدم چه روزاي خوبي داشتم غم داشتم اما غمم شيرين بود شايد از داشتن اون غم هم لذت ميبردم تا اينكه با يه مردي آشنا شدم باورم نميشد كه خيلي زود سر سفره عقد بشينم شايد اين مرد مرد روياهام نبود ولي مهربون بود ولي قسمتم همين بود ازاونروز به بعد راهمون يكي شد راهي كه تا دوسال اول خيلي شيرين ورفته رفته سخت وسختر شد جوري كه تحملش براي جفتمون هم سخت شد بارها تصميم گرفتيم راهمونو جدا كنيم ولي باز هم نتونستيم به توافق برسيم شايد عادت ولي هدفمون يكي بود تورو ميخواستيم وتو عاقل بودي ونيومدي ....نميدونم آخر اين قصه چي ميشه

نوشته شده در شنبه 7 آبان1390ساعت 23:40 توسط شكيبا|